എനിക്കറിയില്ല, എന്തിനാണ് ഞാന് ഫ്രാന്സിസിനെ ഇങ്ങനെ ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നത്. 8 വര്ഷങ്ങളായി ഇങ്ങനെ പുറകെ നടക്കുന്നു.അവനിത് അറിയോന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ചുമ്മാ ഒരിഷ്ടമല്ല സംഗതി അത് തന്നെ- പ്രണയം. കട്ടപ്രണയം. പക്ഷേ അവന് ഒരു ആണല്ലേ... അതൊക്കെ പാടുണ്ടോ...ദോണ്ടേ അങ്ങനേന്നും ചോദിക്കരുത്.
ജീവിതത്തോടുള്ള അവന്റെ തുണിയില്ലായ്മയായിരിക്കാം കാരണം. ഈ തുണി നിന്റേതല്ലെന്ന് പറയുമ്പോ അടിതുണിവരെ അഴിച്ചൂരിക്കൊടുത്ത് നിവര്ന്ന് നിന്നു. മണിയടിച്ച് നടന്നുപോയ ഈ കുഷ്ടരോഗി ദൈവമാണെന്ന് കേട്ടപ്പോ പിറകെ ചെന്ന് പിടിച്ച് നിര്ത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ച് വ്രണത്തില് ഉമ്മവച്ചു, രക്ഷപെടണമെങ്കില് ദരിദ്രനാവണം എന്നു കേട്ടപ്പോ അത് ആത്മീയ ദാരിദ്ര്യം, മാനസീക ദാരിദ്ര്യം എന്നൊന്നും വ്യാഖ്യാനിച്ച് പെടാപ്പാട് പെടാതെ അവസാന തുട്ടും തുലച്ച് തീര്ത്തു. പക്ഷികളെ കാണുമ്പോ കൂടെ പാടും, നിലാവ് കാണുമ്പോ പള്ളിമണികൊട്ടി ആളെക്കൂട്ടും...തീരില്ലിത് പറഞ്ഞാ. അവനവനോട് സത്യസന്ധനായിരിക്കുന്നവന് ജീവിതം കൊടുക്കുന്ന ഭാരമില്ലായ്മ വലുതാണ്.
ഒരു ഗ്ലാസ് പച്ചവെള്ളമാണെനിക്ക് ഫ്രാന്സിസ്! ഉള്ളിലുള്ളത് പുറത്തും കാണാം. ചുറ്റുമുള്ളതിനെ പേടിക്കാതെ ഉള്ളിലെ ചോദനകളോട് ആത്മാര്ത്ഥത കാണിക്കുന്നവര് ഫ്രാന്സിസ് എന്ന് തന്നെ വിളിക്കപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോ വീണ്ടുംഎന്റെ പ്രണയം നട്ടപ്രാന്തു പോലെ മൂത്തു. കൈയിലൊരു പേന വന്നാല്, മുന്നിലൊരു പേപ്പറുണ്ടേല് കൈയറിയാതെ പോകും താടിയും മുടിയും കഷണ്ടിയും കിളിയും ചെന്നായും ചേര്ന്ന് ഫ്രാന്സിസ് അങ്ങു വളരും. അവനെക്കുറിച്ച് ആരെന്തുപറഞ്ഞാലും ഞാനതു അവസാനത്തുണ്ടുവരെ വാരിപ്പെറുക്കും..അവനായി അഭിനയിച്ചാല് ഞാനെന്നെ മറക്കും.
പോവാതിരുന്നത് തന്നെയാണ് പലവട്ടം അവന്റെ നാട്ടിലേക്ക്...പോവുന്നെങ്കില് അതൊരു പോക്കായിരിക്കണമെന്ന് കൊതിച്ചിട്ട് തന്നെ. ഇക്കുറി തോന്നി ഇതാണ് സമയമെന്ന്...ആദ്യമായി കാമുകിയുടെ വീട് തപ്പിപ്പോകുന്ന ചെക്കന്റെ അതേ കൗതുകവും അങ്കലാപ്പും ഉണ്ട്. ഫ്രാഞ്ചെസ്കോ.... ഞാനുമുണ്ട് നിന്റെ അസ്സീസിയിലേക്ക്!! നിന്റെ നട്ടപ്രാന്തന്.
