കൗമാര കാലത്തില് പിള്ളേരെ തല്ലുന്ന സാറന്മാരൊക്കെ ഭീരന്മാരായിരുന്നു. അല്ലാത്തവരൊക്കെ സ്നേഹിതന്മാരും. അമ്മയെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നവരെ ബഹുമാനവും. തല്ലിത്തകര്ക്കാന്വേണ്ടി മാത്രം വാദ്യാരു പണ നടത്തുന്ന കാടന്മാര് എന്നപോലെ അവരെ കണ്ടിരുന്നു. അങ്ങേരോടുള്ള കലിപ്പു മൂത്തു പുള്ളിക്കാരന്റെ വിഷയത്തിന്റെ പരീക്ഷ ബഹിഷ്കരിച്ച് , മൂന്നു ദിവസം ക്ലാസുകാണാതെ...പിന്നെ ഇനി അങ്ങേരെന്തു കാണിക്കുമെന്നു കാണട്ടെ എന്ന കൗമാര വിപ്ലവ വീര്യത്തോടെ തിരിച്ചു ക്ലാസില് അല്ഖ്വയ്ദാ നേതാവിനെപ്പോലെ ചെന്നു കേയിറയപ്പോള്...അങ്ങേരെന്നെ തല്ലിയില്ല, ചീത്തവിളിച്ചില്ല, കണ്ണുരുട്ടിയില്ല, കയറിയിക്ക് നിധിനേ എന്നു സാധാരണ മട്ടില് പറഞ്ഞു ക്ലാസു തുടര്ന്നപ്പോള് തോറ്റതു ഞാനാ...കണ്ണുനിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു...ഇന്റര്വെല്ലിന് എല്ലാം ഏറ്റുപറഞ്ഞ് മനസ്തപിച്ചപ്പോളും ഇതൊക്കെ എത്ര കണ്ടതാ എന്ന മട്ടില് സ്നേഹത്തോടെ തോളത്തു തട്ടിയപ്പോല് മനസിലായി തല്ലുന്നവനല്ല തലയില് തീക്കനല് കൂട്ടാന് കഴിയുന്നവനാണ് യഥാര്ത്ഥ അധ്യാപകനെന്ന്....ഞാന് കഴിക്കുന്ന ആപ്പിളല്ല പുള്ളി കാണുന്നത് നാളത്തെ ആപ്പിള് മരമാണെന്ന്....
പലതും പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ഇനിയും മനസീന്ന് പടിയിറങ്ങാന് കൂട്ടാക്കാത്ത ആ കാടന്മാര്ക്ക്( എന്റെ വന്ദ്യ ഗുരുക്കന്മാര്ക്ക്..)...ഹൃദയപൂ
പലതും പഠിപ്പിച്ചു തന്ന ഇനിയും മനസീന്ന് പടിയിറങ്ങാന് കൂട്ടാക്കാത്ത ആ കാടന്മാര്ക്ക്( എന്റെ വന്ദ്യ ഗുരുക്കന്മാര്ക്ക്..)...ഹൃദയപൂ
No comments:
Post a Comment